संताजी महाराजांचे घाण्यावरील अभंग

santajiमाझिया जातीचा मज भेटो कोणी । आवडिची धनी पुरवावया ।।1।।
माझिया जातीचा मजशी मिळेल । कळेल तो सर्व समाचार ।।2।।
संतु म्हणे येथे पाहिजे जातीचे । येर गबाळाचे काम नाही ।।3।।

एकादशी दिनी संतु तुका वाणी । राऊळा आंगणी उभे होते ।।1।।
तेव्हा संतु तेली गेलासे दर्शना । पांडुरंग चरणा नमियेले ।।2।।
तेथुनी तो आला तुका जेथे होता । अलिँगन देता झाला त्याशी ।।3।।
तुका म्हणे संतु पुसतो तुजला । सांगतो तुजला संतु म्हणे ।।4।।

तुजशी ते ब्रम्हज्ञान कांही आहे । किंवा भक्तिमाय वसे पोटी ।।1।।
काय तुझ्या मागेँ कोण तुज सांगे । काय ते अभंग जाणितले ।।2।।
घाणाची घेऊनी बैसलासि बुधा । जन्म पाठिमागा का गेला ।।3।।
तुका म्हणे सर्व सांग तु मजला । सांगतो तुजला संतु म्हणे ।।4।।

मजशी ते ब्रम्ह्ज्ञान काही नाही । आपुल्या कृपेने होईल सर्वथाही ।।1।।
होईल मज आणि माझिया कुळांशी । पांडुरंग मुळाशी सर्व आहे ।।2।।
संतु म्हणे ब्रम्ह ब्रम्हा सर्व जाणे । आपुले ते मन सुधारले ।।3।।

भक्ति ते माऊली माझे नच पोटी । जाणे उठा उठी देवराया ।।1।।
भक्ति या भावाची करुनिया लाट । आलिंगितो तीस राञंदिन ।।2।।
संतु म्हणे आपुल्या कृपेचा प्रसाद । द्यावा वारंवार मजलागी ।।3।।

मज मागे घाणा सांगे द्वारकेचा राणा । मज मागे संसार सांगे रुक्मिणीचा वर ।।1।।
मज मागे घेवदेव सांगे रुक्मिणीचा राव । मज मागे निद्रा आहार सांगे उमा सारंगधर ।।2।।
किर्तीविणा कांही मागे ते राहिना । संतु सांगे खुणा तुकयाशी ।।3।।

ज्याचा नोहे भंग तोची जाणावा अभंग । देह आपुला भंगतो माति मिळोनिया जातो ।।1।।
त्याचे होईनाच काही अंतरी शोधुनिया पाही । प्राण जातो यमपाशी दुःख होते ते मायेशी ।।2।।
संतु म्हणे असा अंभग गाइला । पुढे चालु केला देहावरी ।।3।।

जन्मलो मी कुठे सांगतां नये कांही । निरंजन निराकार आधार नव्हता ठाई ।।1।।
तेथे मी जन्मलो शोधुनिया पाही । जन्मले माझे कुळ आशेच सर्वही ।।2।।
असाच हा जन्म पाठी मागा गेला । पुन्हा नाही आला कदा काळी ।।3।।
संतु म्हणे वनमाळी । चुकवा जन्माची हे पाळी ।।4।।

सगुण हा घाणा घेऊनि बैसलो । तेली जन्मा आलो घाणा घ्याया ।।1।।
नाही तर तुमची आमची एक जात । कमी नाही त्यात आणु रेणु ।।2।।
संतु म्हणे जाती दोनच त्या आहे । स्री आणि पुरुष शोधुनिया पाहे ।।3।।

आमुचा तो घाणा ञिगुण तिळाचा । नंदी जोडियला मन पवनाचा ।।1।।
भक्ति हो भावाची लाट टाकियली । शांती शिळा ठेवीली विवेकावरी ।।2।।
सुबुध्दीची वढ लावोनी विवेकांस । प्रपंच जोखड खांदी घेतीयले ।।3।।
फेरे फिरो दिले जन्मवरी । तेल काढियले चैतन्य ते ।।4।।
संतु म्हणे मी हे तेल काढियले । म्हणुनी नांव दिल संतु तेली ।।5।।

देह क्षेञ घाणा ऐका त्याच्या खुणा । गुदस्थान जाणा उखळ ते ।।1।।
स्वाधिष्टानावरी मन पुरचक्र । विदुं दंत चक्र आनु हात ।।2।।
एकविस मनी खांब जो रोविला । सुतार तो भला विश्वकर्मा ।।3।।
मनाशी जुपंले फेरे खाऊ दिले । तेल हाता आले सुटे मन ।।4।।
संतु म्हणे माझा घाणा हो देहांत । चालवि आपोआप पांडुरगं ।।5।।

निंदक हा घाणा म्हणावा तो जरी । विवाहा भितरी फिरे कैसा ।।1।।
ब्राम्हण पुरोहित आणिक ते जोशी । भरा आधी घाणा म्हणती सर्वाशी ।।2।।
भरल्यावांचुनी कार्य सिध्दी नाही । शोधुनिया पाही संतु म्हणे ।।3।।

निदंक हा घाणा म्हणावा तो जरी । शुभ कार्या आधिं भरतात ।।1।।
श्रीकृष्णाचे लग्नी भरीयला घाणा । म्हणवेना कोणा निंदक तो ।।2।।
संतु म्हणे म्या तो घाणा भरियला । सिध्दीस तो नेला पांडुरंगे ।।3।।

आणिक तो घाणा कोणता सादर । सोहं ब्रम्हध्वनी अनुहात गजर ।।1।।
ब्रम्हांड शिखरी ठोक वाजे । दशनाथ होती सर्वांचे ब्रम्हांडी ।।2।।
संतु म्हणे हा तो देवा घराचा घाणा । सदगुरु वांचोनी कळेनाच कोणा ।।3।।

घाण्याचा कर करा पुसलासी मज । तरी तुकयाचा गुज सांगू आता ।।1।।
दशनाद होती सर्वाँचे ब्रम्हांडी । तुझे काय पिँडी वाजताती ।।2।।
संतु म्हणे घाण्याचा करकरा । दशनादाचा तो खरा जगा माजी ।।3।।

मन मोहाची करुनि खुटी । लाठीस ठोकली बळकटी ।।1।।
फिरे गरगरा लाठी भोवताली । ध्यान जाईना लाठीवरी ।।2।।
संतु म्हणे माझ्या घाण्याची ती खुटी । पहा उठाउठी अगोदर ।।3।।

खुटिनें प्रताप कोणास दाखविला । दशरथ राजाला आणि नारदाला ।।1।।
दशरथाचा अंत खुंटिनेच केला । नारद तो झाला नारदीच ।।2।।
संतु म्हणे अशीहि खुंटी ती मोलाची । विश्वाच्या तोलाची एकटीच ।।3।।

खुंटीने खुंटले घाने ते घ्यायाचे । मनी नाही आले अगोदर ।।1।।
आता तरी सावध व्हारे लवकरी । खुंटीविना घाणा घ्यावयाशी ।।2।।
संतु म्हणे माझे घाणे ते राहू द्या । खुंटिशी पाहु द्या अगोदर ।।3।।

खुंटिने प्रताप कैकईस दाखविला । वनवासा राम गेला गादी दिली भरताला ।।1।।
भरतानी त्याग केला पादुकास मान दिला । दुःखते होतसे कैकईच्या जिवाला ।।2।।
संतु म्हणे माझ्या घाण्याची ही खुंटी । केली तुटा तुटी मायलेका ।।3।।

अशिया खुंटिला धरु नये हाती । करिल ती माती सर्वञांची ।।1।।
असेच खुंटिने गोपिचंदन फसविले । धातुचे पुतळे जळोनिया गेले ।।2।।
संतु म्हणे माझ्या घाण्याची ही खुटी । सद्गुरुवांचोनी सोडविना मिठी ।।3।।

मन झोंपेची करुनी शेंडी । लाठिच्या ठोकुनि तोंडी ।।1।।
काळ मोडुन टाकिल मुंडी । कितीहि आल्या झुंडीच्या झुंडी ।।2।।
सोडविना कोणी सद्गुरु वांचोनी । पहा तपासुनि संतु म्हणे ।।3।।

शेँडिच्या नादांने किती ते फसले । फसले अवघे जन ञैलोकीँचे ।।1।।
तुका वाणी याने शेँडिशी बांधले । कधी नाही भ्याले राञंदिन ।।2।।
संतु म्हणे ऐशी शेँडि ती बांधावी । जोड ती करावी विठ्ठलाची ।।3।।

आणिक ते शेंडी उभी हो कोणाची । नारद मुनिची असेच कीं ।।1।।
जेव्हा कोंठे कांही कळहि मिळेना । तेव्हां ती कडाडे आपोआप ।।2।।
संतु म्हणे अशी शेंडी ज्याची आहे । शरण त्यांनी जावे सद् गुरूसी ।।3।।

आणिक शेँडीने फसविलेँ कोणा । रावणाच्या भावा कुंभकर्णा ।।1।।
कुंभकर्णाशीँ होती झोँप फार । तेणेँ तो आहार फार करी ।।2।।
संतु म्हणे शेंडी नसावीँ बा अशी । कुळक्षय लाशी आपोआप ।।3।।

झोँपेँत असतांना दिले दान । राजा हरिचंद्राने साडे तीन भार ।।1।।
भार सुवर्ण होईना तेँ पुरे । पुरे सर्व देऊन घेतलेँ स्वतःस विकून ।।2।।
संतु तेली म्हणे हो म्हणेही झोँप । हिचा सर्वाहीँ करा करा कोप ।।3।।

मनोसुविचारी करुनि कातर । शेँडिस टांगली वर हो शेंडीस टांगली वर ।।1।।
लाटिचा आधार तिला फार हो लाठि । फिरे गरगरा जोरानेँ हो फिरे गरागरा ।।2।।
मन पवन चाले तो-यानेँ हो मन पवन चालेँ । ही कातर धरावी ध्यानी सर्वाँनी ।।3।।

कातरिनेँ कातरला दुष्टांचा तो गळा । सावत्याचा मळा सांभाळला ।।1।।
कातरीने कातरला रावणाचा मळा । लंकेचा डोँबाळा तिनेँ केला ।।2।।
संतु म्हणे कातर आणिल जो ध्यानीँ । आवडेल तो प्राणी सर्व जगा ।।3।।

कातरीनेँ कातरला दुःशासन कौरव । आणिक भस्मासुर भस्म केला ।।1।।
आणिक कातर चालली ती कशी । अहि महि लंकेशीं बळी दिले ।।2।।
संतु म्हणे कातर ज्याचेँ देहीँ आहे । त्याची चक्रपाणी वाट पाहे ।।3।।

कातरीधेँ धरियले पांची पांडवाशीँ । सोडुनिया दिले लाक्षागृहीँ ।।1।।
आणिक शत्रुध्न भरत धरियला । सोडुनियां दिला अश्वमेधीँ ।।2।।
संतु म्हणे कातर ज्यांनी ओळखिली । मोडोनिया गेली आपोआप ।।3।।

कातर मोडली कोणाचिये हाते । तारामती आणि हरिचंद्र मते ।।1।।
तशीच कातर कोणी ते मोडली । आनुसया आणि सती सावित्रीनी ।।2।।
संतु म्हणे माझे घाण्याची कातर । फिरे निरंतर सर्वा देहीँ ।।3।।

मन शांतिची करुनी शिळ । तिजवर बसलेँ माझेँ कुळ ।।1।।
तिच जन्म मरणाचे मुळ। असेँ माझेँ सांगणे समुळ।।2।।
संतु म्हणे ही शिळ जेथेँ आहे । तेथेँ यम पाश उभा राहे ।।3।।

असा यम पाश लागलां कोणाशीँ । लागतो सर्वाँशीं शेवटीँ तो ।।1।।
आणिक कोणाशीँ लागला तो पाश । मार्कँड ऋषी आणि सत्यवानाशीँ ।।2।।
संतु म्हणे धरा शांती तुम्ही देहीँ । नरकाचे डोही जाऊं नका।।3।।

मार्कँड ऋषीँचेँ गळी पडता पाश । केला तेणेँ ध्यास शंकराचा ।।1।।
सत्यवाना गळी पडतांच पाश । केला त्याचा नाश सावित्रीने ।।2।।
संतु म्हणे माझ्या घाण्याची ती शिळ । देतेँ तिळगुळ यमा हाती ।।3।।

क्षमा शांती जया नराचिये देहीँ । दुष्ट तया कांही करीत नाही ।।1।।
जरि ही कोणाशीँ राग फार आला । तरि तुं धरिरे शांती फार ।।2।।
संतु म्हणे शांती ज्यांनी सोडियली । तेथेँ उडी आली यमाजाची ।।3।।

आशिच ही शिळा होते कोठेँ कोठेँ । अहिल्या आणि गोरोबाचे येथेँ ।।1।।
आणिक कंसाचे दारी होती शिळा । आपटि तिजवरी कृष्णाजिचेँ कुळा ।।2।।
संतु म्हणे तुम्ही ध्यानीं धरा शिळा । उध्दाराया कुळा आपुलिया ।।3।।

सुबुध्दिची वढ घेऊन । विवेक कातरीस बांधून ।।1।।
मन पावन ओढी जोरानेँ । मग तो घाणा चाले मौजेने ।।2।।
संतु म्हणे माझ्या घाण्याची वढ । करा वढावढ जन्मवरी ।।3।।

अशीच ती ओढ कोठेँ ती ओढली । देवा आणि दैत्यांनि मिळोनियां ।।1।।
मंथन ते केलेँ सप्त समुद्राचेँ । हाता काय आलेँ काळकुट ।।2।।
संतु म्हणे ओढ फार ओढुं नये । तुटेल ती पाहे सहजची।।3।।

आणिक ती ओढ पाहिली कोठेँ होती । कृष्णाच्या गोकुळी गोपी हाती ।।1।।
घुसळण करी देवकी ती माता । लोणी खात होता जगदात्मा ।।2।।
संतु म्हणे माझ्या घाण्याची ती वाढ । जन्माची जोड हेची माझी।।3।।

मारुतीस वढ दिली रामचंद्राने । तशीच कृष्णाजीनेँ दिली अर्जुनास ।।1।।
कर्णानेँही दिली सारथी शल्यास । आणिक ती दिली धर्मानीँ कौरवांस ।।2।।
संतु म्हणे ही वढ जो जाणील । तोच कुला उध्दरुनी स्वर्गी नेइल ।।3।।

अंगदानीँ वढ दिली रावणाशीँ । ऐकेना कोणाशीँ कदाकाळीँ ।।1।।
मागुनि तो आला मारुती हा बळी । लंका मग जाळी दशकंठाची ।।2।।
संतु म्हणे वढ आहे अवघड । हिशीँ काढा तोड कांही तरी ।।3।।

संसाराचे धरुन जोखड । जिजाबाई ह्याच्यासाठी रडे ।।1।।
तुकाचे नावेँ फोडी खडे। विठ्याशीँ बोटेँ मोडी कडकडे ।।2।।
संतु म्हणे हे जोखड वाईट । याचा येवो विट सर्वाँलागीँ ।।3।।

नको नको जोखड म्हणे तुकावाणी । जिजाबाई राणी हानी मारी ।।1।।
म्हणे कैसेँ तुला लागलेँ हे वेड । संसारात जोड करि कांही ।।2।।
संतु म्हणे असेँ आहे हेँ जोखड । करा कांही जोड देवाजाची ।।3।।

प्रपंचाचे घेऊनि जोखड । युवतिच्या करि पुढेँ पुढेँ ।।1।।
देवाची करिना कधी जोड । हीँव भरी झालाशीँ बिनतोड ।।2।।
संतुबा म्हणे हे जोखड । ह्यांस पाहतां संत रडे ।।3।।

नको ते जोखड म्हणे गोरा कुंभार । रोहिदास चांभार तेचि म्हणे ।।1।।
नरहरी सोनार चोखा मेळा म्हणे । आमुचिही मनेँ बिघडविलीँ ।।2।।
संतु तेली म्हणे घाण्याचे जोखड । आहे फार जड जगामाजी ।।3।।

जोखडानी फसविलेँ नारद मुनिशीँ । आणिक वाल्मीकासी फसविलेँ ।।1।।
फसविलेँ आणिक कैकेयी मातेशी । मंथरा दासीसी त्याच वेळीँ ।।2।।
संतु म्हणे तुम्ही फसुं नका यांस । सदगुरुची कास धरा वेँगीँ ।।3।।

मन मत्सराचा धरुनि हात । बसविला विवेक कातरीचे आंत ।।1।।
तरी आकळेना बहुत याची मात । पाडली तीन भोकेँ मस्तकांत ।।2।।
संतु म्हणे हा मोठा बोका । मस्तकी बाहुली ठोक ।।3।।

मत्सर धरियला जगांमध्येँ कोणी । सत्यभामा रुक्मिणी ।।1।।
भांडण ते केलेँ कृष्ण या देवासी । फुल पारिजातक मिळवावयासी ।।2।।
संतु म्हणे हा मत्सर । जगामध्येँ महा चोर जगामध्येँ ।।3।।

आणिक मत्सर धरियला कोणी । सुमित्रा आणि कैकेयीनेँ ।।1।।
भांडण तेँ केलेँ राजा दशरथाशीं । गादी भरताशी मिळावया ।।2।।
संतु म्हणे हा मत्सर । तुकोबाचे घरचा केर ।।3।।

आणिक तो हात पाहिला कोठेँ । सुलोचना अंगणीँ पडियला ।।1।।
हातानी त्या लिहीला सकळ समाचार । उडविला जो कहर लंकेवरी ।।2।।
संतु म्हणे असा हात तो हुशार । केला जार जार सुमित्रानेँ ।।3।।

आणिक तो हात पाहिला कोठेँ । गौरोबाचे येथेँ मंदिरात ।।1।।
गौरोबानेँ हात तोडुनि घेतले । पुन्हां मग दिले विठ्ठलानेँ ।।2।।
संतु म्हणे असा आहे हो हा हात । त्याची गेली मात त्रैलोकांत ।।3।।

औट हाताचे बाहुले करुन । घाण्या भोँवती फिरे पाहुन ।।1।।
प्रपंच जोखड शिरीँ घेऊन । चाले मन पवन आनंदाचे ।।2।।
संतु म्हणे हेँ बाहुले । जन्मवरी करी हुल हुल ।।3।।

अशीँ हीँ बाहुलीँ नाचवी पांडुरंग । जगांत जन्मासी घालुनियां ।।1।।
केव्हा केव्हां म्हणे जन्माशीँ येतांच । आखेर बैमानी झालेच ते ।।2।।
संतु म्हणे माझा विठ्ठल तूं सखा । आम्हां जन्मासीँ घालुं नका ।।3।।

जन्मोनियां इहलोकीँ काय केलेँ । पुष्कळच ते धन मिळविलेँ ।।1।।
आणिक मिळविलेँ वतनवाडिशीँ । रांडा आणि पोरां आवघ्याशीँ ।।2।।
संतु म्हणी तुम्हीँ मागेँ ते सरावेँ । मरावेँ परी किर्तीरूपे उरावेँ ।।3।।

तुझिया सांगातीँ येते कांही कांही । कोणी येत नाहीँ बाप आणि माई ।।1।।
सोयरा न येतोँ बंधू ही येईना । येईना रांडा पोरेँ अंतकाळी ।।2।।
संतु तेली म्हणे उरलिया वेळीँ । आठवा वनमाळी रात्रंदिन ।।3।।

संसराकरितां जन्म वायां गेला । काळ न्याया आला आवचित् ।।1।।
सोडी सोडी यमा मज क्षणभरी । घरातील ठेवा दाखवूं दे ।।2।।
संतु म्हणे यम कसा तो सोडील । नाडील आवघ्यासीँ सावध व्हारे ।।3।।

सावध व्हारे माझ्या जातीच्या तेल्यानोँ । आवघ्या जनानोँ सावध व्हारे ।।1।।
काळाचिये उडी पडेल बा जेव्हां । सोडविना तेव्हां माय बाप ।।2।।
संतु तेली म्हणे सावध कोण झाला । देहासहित गेला तुकावाणी ।।3।।

मन पवनाच्या करूनि नंदी । पाहूनि संसारामधीँ संधीँ ।।1।।
जोखड घेऊनियां खांदी । भ्रमाची झांपडी बांधी ।।2।।
संतु तेली म्हणे हा नंदी । करितो सर्व जगाची चांदी ।।3।।

मन हेँ ओढाळ गुरु फार आहे । परधन पर कामिनीकडे धांवेँ ।।1।।
असेच हे मन राहिना हो स्थिर । नेहमीँ हुरहुर लागली असे ।।2।।
संतु म्हणे मन करा तुम्हीँ स्थिर । राऊळा आंगणीँ जाऊनियां ।।3।।

मनाला तो बोध रामदासांनेँ केला । उपदेश दिला जगामाजीँ ।।1।।
चंचल हेँ मन धांवेँ सैरावैरा । यानाच मातेरा केला देहाचा ।।2।।
संतु म्हणे मन लावा देवावरी । विठ्ठल विटेवरी उभा असे ।।3।।

आम्ही तो ऐकतो संतुचा उपदेश । आमुचा उद्देश घराकडे ।।1।।
हालवितो माना ऐकुनियां खुणा । विसरलोँ जाणा घरीँ जाता ।।2।।
संतु म्हणे तुम्हा सांगतोँ मी वेळीँ । आयत्या वेळीँ कांही होणेँ नाहीँ ।।3।।

पवन तो नंदी असे शंकराचा । आणीक बळीचा शेतकिचा ।।1।।
नंदीनेँ घेतला सर्वाँचा तो भार । कळेना तो पार कोणासही ।।2।।
संतु म्हणे नंदी मारील हो तुम्हां । दर्शनाशीँ न जातां शंकराच्या।।3।।

घेऊनिया घाणा तेल काढियले । गि-हाइक संत मंडळीचे आले ।।1।।
कसे देतां तेल सांगावे संताजी । तुम्ही काय घेता घेणार तो तुका ।।2।।
संतु म्हणे तेल जो कोणी घेईल । कानीँ तेँ फुंकिल बाबाजी महाराज ।।3।।

संतु म्हणे तेल आणीक कोण घेतो । तुका वाणी येतो घ्यावयास ।।1।।
घाला तुम्हीँ तेल आवघ्याच नळ्यांत । गळ्यांत जो आहे त्यांतही घाला ।।2।।
संतु म्हणे तेल घालुनि उरले । मोल त्याचे दिलेँ पांडुरंगे ।।3।।

आणीक हे तेल घेतलेँ कोणी । निवृत्ती ज्ञानेबांनी आणि सोपानानी ।।1।।
मुक्ताबाईनी आणि एकनाथजिनी । तेल हे घेतलेँ नामदेवाजिनी ।।2।।
संतु म्हणे तेल कोणी जो घेईल । दुकाना येईल विठलाच्या ।।3।।

आणिक तेँ तेल घेतलेँ कोणी । गो-या कुंभारानीँ चोख्या महारानीँ ।।1।।
तसेच घेतले नरहारी सोनारानीँ । कबीरानीँ आणि रोहिदास चांभारानीँ ।।2।।
संतु तेली म्हणे घ्याहो तुम्ही तेल । त्याचे तुम्हां मोल देईल पांडुरंग ।।3।।

आणिक तेँ तेल घेतलेँ कोणी । सांवतामाळी यांनी आणि विदुरानीँ ।।1।।
तसेच हे तेल घेते जनाबाई । मागेँ पुढेँ पाही कान्हुपात्रा ।।2।।
संतु तेली म्हणे तेल आवघेँ झालेँ । पुष्कळ तेँ नेलेँ तुकोबानेँ ।।3।।

संतु म्हणे मी जेँ सांगितलेँ तुम्हा । आपलेँ कृपेनेँ फळ दिलेँ आम्हा ।।1।।
नाहीँ तरी आम्हां कैचे ज्ञान कांही । मुळीँच तेँ नाहीँ पाठांतर ।।2।।
संतु म्हणे कांहीँ सांगितलेँ नाही । पांडुरंग पायीँ धरियलेँ ।।3।।

मारवाडी मारवाडचा, गुजर गुजराथेचा । कानाडी कानड्याचा, मुसलमान तो दिल्लीचा ।।1।।
मराठी महाराष्ट्राचा, कोँकणी कोकणचा, संतु तुका या देशीचा । वाणी होय की तो साचा ।।2।।
संतु म्हणे वाणी तुका । विठल चरनीँ वाहु बुका ।।3।।

देवासीँ अवतार भक्तांसीँ संसार । दोहीँचा विचार एकपणेँ ।।1।।
भक्ताशी सोहळे देवाचिये आंगे । देव त्यांच्या संगे सुख भोगी ।।2।।
देवेँ भक्तारूप दिलासे आकार । भक्ती त्याचा परिवार वाणिला ।।3।।
एक आंगीँ दोन्हीँ झालीँ हीँ निर्माण । देव भक्तपण स्वामी सेवा ।।4।।
संतु म्हणे येथेँ नाहीँ भिन्न भाव । भक्त तोचि देव देव भक्त ।।5।।

दोघे सारिखे सारिखे विश्वनाथ विठल सखे । एक उभा राऊळा आंगणीँ ।।1।।
एक घाना बैसे जाऊनि । एक जपे जप माळ,एक वाजवितो टाळ ।।2।।
एका आंगा लाविले गंध । एका अंगा येई सुगंध ।।3।।
एक वाजवितो विणा । एक दाखवितो खुणा ।।4।।
एक म्हणतो अभंग । एक म्हणे पांडुरंग ।।5।।
संतु म्हणे एक जीँव। दोहोँ कुडी दिला ठाव ।।6।।

एक कुडी वोष्णवाची । एक कुडी ती स्नेहाची ।।1।।
एका कुडी घातलेँ शिट । एक कुडी दिसे तेलकट ।।2।।
एके कुडी घातली माळा । एकीचा रंग दिसे सावळा ।।3।।
संतु म्हणे कुडी टोपन । हिचे करूं नका जोपन ।।4।।

आमचीँ तीँ रूपेँ दिसतात दोन । परि पाहीँ मन सारखेच ।।1।।
नावाच्या अक्षरांची करितां ताडातोडी । परि तेही जोडी होय पून्हां ।।2।।
संतु म्हणे ह्याचे कारण तेँ कांही । शोधुनियां पाहीँ ग्रंथांतरी ।।3।।

आम्ही तोँ आहोँत या देशीचे वाणी । आम्ही तो विकितो तेल सौदा दोन्हीँ ।।1।।
तुका विकी सौदा आणिक मिरची । संतु विकी तेल लागुनि चुरशी ।।2।।
तेल सौदा अवघा झाला संतु म्हणे । तुकयाशी खुण पटली असे ।।3।।

धन्य धन्य संतु होशिल तूं जाण । तुजलागी ज्ञान फार आहे ।।1।।
व्यर्थ तुझी निंदा करिताती लोक । मजलागी देख कळो आलेँ ।।2।।
ज्ञानाचा सागर होशील तूं योगी । नेणती हेँ जगीँ मूढ जन ।।3।।
तुका म्हणे बोल अंतरीचे ज्ञान । ऐकतां वचन गोड लागे ।।4।।

जन्म व्यर्थ जातो हा घाणा नेणता । काय तुज आता सांगू वर्म ।।1।।
किँचित तो अर्थ जरी भरे मना । मग त्याच्या ज्ञाना पार काय ।।2।।
यमाच्या घरची जाचनी चुकली । मूळ भेदी खोली उंच पहा ।।3।।
संतु म्हणे मी तोँ देहीँच पाहीलेँ । पुढील चुकविलेँ गर्भवास ।।4।।

मिञांणो महाराजांचे अभंग प्रत्येक समाज बांधवा पर्यत पाठवा…..

-आपला समाज बांधव: पांडुरंग शिंदे
जिल्हा उपाध्यक्ष: महाराष्ट्र प्रांतिक तेली युवक महासभा परभणी